credits +-

Kevin van Braak, Rabin Huissen, Sarojini Lewis, Sandim Mendes, Sara Rajaei, Sara Hamadeh, Abhishek Thapar, Nicola Unger, Efrat Zehavi

Going Back to Forget weerspiegelde de groeiende gedeelde interesse van een jonge generatie in Nederland in geschiedenis, culturele erfenissen en de grotere verbanden waar zij via hun familiegeschiedenissen deel van zijn. Vaak is de connectie daarmee niet vanzelfsprekend gegeven. De kunstenaars moesten actief op zoek naar verbinding – door terug te gaan naar plekken waar hun familiegeschiedenis zich heeft afgespeeld, verhalen te hervertellen, of herinneringen levend te houden aan ervaringen waar hun ouders of grootouders soms niet of niet eerder over konden spreken.

De persoonlijke zoektocht van elk van de kunstenaars resulteerde in werken waarin de kunst van het verhalen vertellen, rituele handelingen, materiële sporen, zintuiglijke impulsen als geur en smaak, schaduwbeelden en de eigen aanwezigheid terugkerende elementen zijn.

Zo volgde Sarojini Lewis (1984) de sporen van de migratiegeschiedenissen waarmee zij zelf is verknoopt. Dit bracht haar van Nederland naar Suriname, India, Engeland en Palestina. Zij portretteerde zichzelf in de landschappen van haar voorouders en liet in videoperformances de culturen waarmee zij verbonden is hun sporen trekken op haar huid.

Het werk van Sandim Mendes (1986) wordt gemotiveerd door haar verlangen zich als erfgenaam in de Kaapverdische cultuur in te weven. Zij graaft in de herinneringen van familieleden en vult leemtes in met haar eigen verbeelding. In een nieuwe installatie reconstrueerde zij de verhalen waarmee haar grootvader als griot geschiedenissen doorgaf en de toekomst van een leven elders voorzag.

In een indringend nieuw videowerk vond Sara Rajaei (Abadan, Iran, 1976) in het perspectief van een kind een stem voor herinneringen aan een vijandige wereld waar niet over gesproken mocht worden. Met sterke mentale beelden weet Rajaei te getuigen van ervaringen waarvoor documentaire beelden tekort schieten.

lees meer

Kevin van Braak (1975) liet in Indonesië wajangpoppen maken om het verhaal te kunnen verbeelden van zijn grootvader, die als krijgsgevangene werkte aan de Birma-spoorlijn. Het resultaat is een epische vertelling van een geschiedenis die we niet mogen vergeten, en tegelijkertijd een ceremonie die de geest van zijn grootvader helpt die geschiedenis los te laten.

Rabin Huissen maakt meer abstracte herinneringsbeelden. Tijdens reizen legt hij afdrukken vast van zijn eigen tijdelijke aanwezigheid, die hij ter plekke met zee- of rivierwater ontwikkelt. Huissen bewaart deze beelden in dozen, die hij alleen tijdens persoonlijke ontmoetingen met bezoekers opende. Zo maakte hij invoelbaar dat het delen van herinneringen een intieme, sociale gebeurtenis is.

Live Events
De belangstelling voor herinnering en de persoonlijke verwevenheid met geschiedenis leeft ook onder andere makers. Onderdeel van Going Back to Forget is daarom een levendig parallel programma, met een lecture-performance door kunstenaar Sara Hamadeh, een boekpresentatie en discussie met kunstenaar Efrat Zehavi, een video-experiment door performancekunstenaar Nicola Unger en een solovoorstelling door theatermaker Abhishek Thapar, wiens moedige en ontroerende ‘My Home at the Intersection’ de inspiratiebron vormde voor de titel van de tentoonstelling.

Studio Luisterbuis
Kunstenaarsduo RoosWiesBlauw ontwierp een workshop waarin leerlingen van groep 7 en 8 zelf aan de slag gingen met de tentoonstellingsthema’s en een online hoorspel produceerden.

kunstenaars

Kevin van Braak, Rabin Huissen, Sarojini Lewis, Sandim Mendes, Sara Rajaei, Sara Hamadeh, Abhishek Thapar, Nicola Unger, Efrat Zehavi